رباعی شمارهٔ ۲۶۵
هوش مصنوعی: در دل شب در خوابگاه، شعلههای عشقت مرا میسوزاند و چون به صبح میرسد، تبدیل به خاکستر میشوم. هر بار که عشق تو شعله‌ور می‌شود، من همچون شمع از درد و رنج بر آتش میریزم.
در خوابگه از دل شب آتش بیزمچون خاکستر به روز ز آتش خیزم
هوش مصنوعی: در نیمه شب در حال استراحت، اشتیاقی از دل دارم که مانند آتش در وجودم شعله‌ور است و چون روز فرا برسد، این احساسات و آرزوها همچون خاکستر از آن آتش برمی‌خیزد و محکوم به پنهان شدن می‌شود.
هر گه که کند عشق تو آتش تیزمچون شمع ز درد بر سر آتش ریزم
هوش مصنوعی: هر زمانی که عشق تو در وجودم شعله‌ور می‌شود، من مانند شمعی که از درد می‌سوزد، اشک‌هایم را به خاطر آتش عشق نثار می‌کنم.