رباعی شمارهٔ ۲۶۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به احساس عشق و شیدایی خود اشاره دارد. او می‌گوید در غم معشوقش دلشکسته و داغدار است، اما همچنان مانند آب در آتش وجود دارد. علاوه بر این، اگر معشوقش تصمیم به کشتنش بگیرد، او باز هم خوشحال خواهد بود، زیرا در عشق آن پری زن وجود دارد. عشق و ارادت او به معشوق بیشتر از هر چیز دیگری برایش اهمیت دارد.
چون در غم آن نگار سرکش باشمآب انگارم گرچه در آتش باشم
هوش مصنوعی: هر چند که در شعلههای آتش به سر میبرم و در درد و غم آن معشوق نافرمان به سر میبرم، طوری احساس میکنم که مثل آب هستم و آرامش دارم.
چون من به مراد آن پریوش باشمگر قصد به کشتنم کند خوش باشم
هوش مصنوعی: اگر من به خواسته آن دختر زیبا برسم، حتی اگر بخواهد مرا بکشد، خوشحال خواهم بود.