رباعی شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از چشم خود میخواهد که از غم و زخمها آن را نگهداری کند و خودش را به درد نسپارد. همچنین، وقتی که غم و رنج به دلش میزند، از چشم میخواهد که اشکهایش را بریزد و این احساسات را بیان کند.
گفتم خود را ز خس نگهدار ای چشمخود را و مرا به درد مسپار ای چشم
هوش مصنوعی: به چشمم گفتم که مراقب خودت باش و از من مراقبت کن، لطفاً به من زحمت و درد نده.
واکنون که به دیده در زدی خار ای چشمتا جانت برآید اشک می بار ای چشم
هوش مصنوعی: حال که با نگاه خود به من نگریستی، ای چشم! تا زمانی که جانت به بیرون بیاید، اشک بریز، ای چشم!