رباعی شمارهٔ ۲۶۹
هوش مصنوعی: این ابیات نشان‌دهنده‌ی اعتقاد شاعر به عظمت و ارزش خود است. او معتقد است که اگر با آسمان نیز برابر شود، باز هم ارزش جهان را در مقابل خود ناچیز می‌داند. او به مرگ فکر نمی‌کند زیرا خود را دارای جواهر و ارزش‌های والایی می‌بیند که فرشتگان هم به نسبت او ارزشمند نیستند.
گر با فلکم کنی برابر بیشمعالم همه یک ذره نیرزد پیشم
هوش مصنوعی: اگر با آسمانها همسفره شوی، تمام دانایی و علم دنیا در برابر من مثل یک ذره است و ارزش ندارد.
هرگز نمرم ز مرگ از آن نندیشمکز گوهر خود ملایکت را خویشم
هوش مصنوعی: هرگز از مرگ نمیخواهم فکر کنم، زیرا خودم را به فرشتگانم نزدیکتر میبینم.