رباعی شمارهٔ ۲۷۰
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توصیف روز و شب میپردازد. روز با نور خورشید علم را برافراشته و شب آن را شکست میدهد و تاریکی را به ارمغان میآورد. سپس شب از میان دو زلف (مو) زیبا به مانند یک معشوق، چهرهی او را نمایان میسازد.
روز آمد و برکشید خورشید علمشب کرد ازو هزیمت و برد حشم
هوش مصنوعی: روز فرا رسید و خورشید پرچم خود را برافراشت، شب ناچار به عقبنشینی شد و همراهانش را با خود برد.
گویی ز میان آن دو زلفین به خمپیدا کردند روی آن شهره صنم
هوش مصنوعی: انگار از میان آن دو زلف، چهرهی آن محبوب مشهور را نمایان کردهاند.