رباعی شمارهٔ ۲۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به پیچیدگی‌های عشق و رابطه اشاره می‌کند. او از وابستگی و احساسی عمیق به معشوق سخن می‌گوید که در آن عشق و وفا وجود دارد. در عین حال، او به احساس ترس و امیدی که از این رابطه ناشی می‌شود، اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به تضادهای روابط، از جمله دوگانگی دشمنی و دوستی، و وجود درد و لذت، مانند خار و گل، اشاره می‌کند. این شعر به بیان زیبایی‌های عشق و چالش‌های آن پرداخته است.
ای بسته به تو مهر و وفا یک عالممانده ز تو در خوف و رجا یک عالم
هوش مصنوعی: تو که به من عشق و وفا را دادهای، من با همه وجودم در حال ترس و امید به تو هستم.
وی دشمن و دوست مر ترا یک عالمخاری و گلی با من و با یک عالم
هوش مصنوعی: تو هم دشمنی و هم دوستی، و در این دنیا برای من، مثل یک عالم پر از خار و گل هستی.