رباعی شمارهٔ ۲۷۵
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از غم و اندوهی که به خاطر جدایی معشوقش به دل دارد می‌گوید. او امیدوار است که دوباره معشوق را ببیند و این دیدار برایش نمایان‌گر شادی و آرامش خواهد بود. شاعر در ادامه اشاره می‌کند که معشوق از درد و رنجی که به دل او وارد کرده، بی‌خبر است و به نوعی احساس بندگی و اسیری را در برابر ستم معشوقش احساس می‌کند.
ای گشته فراق تو غم‌افزای دلمامید وصال تو تماشای دلم
هوش مصنوعی: غم دوری تو بر دل من افزوده است و این انتظار برای دیدن تو دلانگیز است.
آگاه نه‌ای بتا که بندی محکمدست ستمت نهاده بر پای دلم
هوش مصنوعی: ای بت زیبا، نمیدانی که من چه زنجیری بر پای دلم وجود دارد و این زنجیر از ستم تو به وجود آمده است.