رباعی شمارهٔ ۲۷۹
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از درد و غم خود سخن میگوید و بیان میکند که اگرچه ممکن است جان و عقل خود را فدای غم کرده و به تقدیر ناامیدانه تن در دهد، اما در نهایت باید برای معشوق خود، که شایسته بهترینهاست، تدبیری شایسته بیندیشد.
گیرم ز غمت جان و خرد پیر کنمخود را ز هوس ناوک تقدیر کنم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم از غم و اندوه تو خود را بکشیم و به خاطر عشق و تقدیر، خود را از هوسها و آرزوهای بیجا رها کنم.
بر هر دو جهان چهار تکبیر کنمشایستهٔ تو نیم، چه تدبیر کنم
هوش مصنوعی: برای تو که شایسته ستایش هستی، حتی اگر چهار بار هم در برابر تمام جهان تکبیر بگویم، باز هم کافی نیست. پس چه باید کرد؟