رباعی شمارهٔ ۲۸۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس عمیق خود نسبت به عشق و وعده‌های ناپایدار معشوق سخن می‌گوید. او به نوعی از درد و ناامیدی اشاره می‌کند که ناشی از دوری و عدم دستیابی به معشوق است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که هرگز نمی‌خواهد وارد دام‌ها و مشکلات ناشی از عشق ناپایدار شود.
دارد پشتم ز وعدهٔ خام تو خمبارد چشمم ز بردن نام تو نم
هوش مصنوعی: بار سنگینی از وعده‌های تو بر دوشم هست و چشمانم به خاطر یاد تو میبارد.
تا کرد قضا حدیثم از کام تو کمهرگز نروم به گام در دام تو دم
هوش مصنوعی: سرنوشت من با هر آسیب و مشکل کمتر نمیشود و هرگز از دست تو، حتی برای یک لحظه، نخواهم رفت.