رباعی شمارهٔ ۲۸۱
هوش مصنوعی: این اشعار به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد. شاعر از خم شدن پشتش به خاطر زلف معشوق و کاهش صبرش به دلیل اثرات او سخن میگوید. با تمام این احساسات، در نهایت او از زیبایی معشوق تعریف میکند و اشاره به وفاداری و محبتش دارد.
ای چون شکن زلف تو پشتم خم خموی چون اثر خلق تو صبرم کم کم
هوش مصنوعی: ای کسی که زلفهای تو مانند چنبرهای مرا دربر گرفته است و اثر وجود تو به تدریج صبر و تحمل مرا کم میکند.
در مهر و وفایت آزمودم دم دمبا این همه تو بهی و آخر هم هم
هوش مصنوعی: من در عشق و وفاداری تو را امتحان کردم، ولی با تمام این حال تو همیشه خوب باقی ماندی و در نهایت نیز همین طور خواهی بود.