رباعی شمارهٔ ۲۸۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به درد و رنج خود از آمدن و وجودش اشاره می‌کند. او می‌گوید که وجودش همواره منجر به درد و محنت شده و از اینکه به دنیا آمده و زندگی می‌کند، احساس ناامیدی و غم دارد. در نهایت، به نوعی حس انتزاعی از نداشتن وجود و حالت‌های بود و نبود را ابراز می‌کند.
از آمدنم فزود رنج بدنماز بودن خود همیشه اندر محنم
هوش مصنوعی: حضورم تنها باعث افزایش درد و رنج جسمم شده و از بودن خود در این دنیا همیشه در عذابم.
وز بیم شدن باغم و درد حزنمنه آمدن و نه بدن و نه شدنم
هوش مصنوعی: نه از ترس غمِ باغم چیزی به دست میآورم، نه با درد اندوهی که دارم میتوانم به چیزی فکر کنم یا به جایی بروم.