رباعی شمارهٔ ۲۸۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عتاب و ناراحتی خود از ابرها می‌گوید و به دنبال نور آفتاب است. او اشاره می‌کند که اگرچه مردمک چشمش را نمی‌بیند، اما وقتی چشمش را باز می‌کند، می‌تواند زیبایی و روشنی آب را مشاهده کند. این شعر بیانگر جستجوی امید و روشنایی در زندگی است.
با ابر همیشه در عتابش بینمجویندهٔ نور آفتابش بینم
هوش مصنوعی: در کنار ابرهایی که همیشه در حال سرزنش هستند، شخصی را میبینم که در جستجوی نور خورشید است.
گر مردمک دیدهٔ من نیست چراچون چشم گشایم اندر آبش بینم
هوش مصنوعی: اگر مردمک چشم من وجود ندارد، چرا وقتی چشمهایم را باز میکنم، در آب او را میبینم؟