رباعی شمارهٔ ۲۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تشبیه خود به باد می‌پردازد که بدون پا و سر است و همواره در حال صعود مانند آتش است. او اشاره می‌کند که قبل از اینکه زندگی‌اش به خاک برود، حاضر است خود را بسوزاند و به زمین فروشی بپردازد و از آن آب بربد. در واقع، ابراز احساسات عمیق و گریز از زوال و مرگ است.
مانندهٔ باد اگر چه بی‌پا و سریمپیوسته چو آتش ره بالا سپریم
هوش مصنوعی: مانند باد، حتی اگر بی‌پا و سر باشیم، همواره مانند آتش به سوی بالا حرکت میکنیم.
زان پیش که رخت ما سوی خاک کشندما خاک فروشیم و بدان آب خوریم
هوش مصنوعی: قبل از اینکه بدنمان به خاک منتقل شود، ما خاک را به بهای گران خواهیم فروخت و از آب زندگی مینوشیم.