رباعی شمارهٔ ۳۰۰
هوش مصنوعی: در این متن شاعر به حالتی از وجود اشاره می‌کند که انسان در دنیای مادی با مشکلات و خطرات روبروست، اما در عین حال امیدی به آرامش و مدد الهی دارد. او تأکید می‌کند که اگر کسی به مانند سایه به خداوند تعلق داشته باشد، دیگر از خطرات آتش و آب نمی‌ترسد، زیرا نزد خداوند همه چیز آزاد است و او در امان خواهد ماند.
قائم به خودی از آن شب و روز مقیمبیمت ز سمومست و امیدت به نسیم
هوش مصنوعی: از خودت برمیآید که در این روزها و شبها آرامشی پایدار داری. در حالی که آسمان پر از بادها و طوفانهاست، امیدت به آرامش و نسیم خنک باقی مانده است.
با ما نه ز آب و آتشت باشد بیمچون سایه شدی ترا چه جیحون چه جحیم
هوش مصنوعی: با ما نگرانی از آب و آتش نخواهی داشت؛ چون تو در کنار ما سایهای هستی، دیگر برایت فرقی ندارد که در چه مکانی قرار بگیری، چه در جیحون و چه در جحیم.