رباعی شمارهٔ ۳۱۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به این مطلب اشاره میکند که انسان برای رسیدن به آرزوها و سودهای دنیوی سختیها و رنجها را تحمل میکند، اما در نهایت اگر روزی روزگار، برکت و رزق او را نمیدهد، بهتر است از دنیا کنارهگیری کند و به آرامش و آسایش فکر کند.
تا چند ز سودای جهان پیمودنواندر بد و نیک جان و تن فرسودن
هوش مصنوعی: تا کی باید در آرزوی دنیا زندگی کنیم و با دیدن خوب و بد آن، جان و بدن خود را آسیب بزنیم؟
چون رزق نخواهدت ز رنج افزودنبگزین ز جهان نشستن و آسودن
هوش مصنوعی: اگر روزی و رزق تو به زحمت و تلاش به دست نمیآید، بهتر است از دنیا کنارهگیری کنی و در آرامش زندگی کنی.