رباعی شمارهٔ ۳۱۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از معشوق خود میخواهد که اگر نمیخواهد او را شاد کند، بهتر است به یاد او نیفتد. اما در عین حال، از او میخواهد که خود را از غم عشق آزاد نکند، چون دل او ناامید و خسته است. به نوعی این شعر بیانگر درد و احساس یأس در عشق است.
گر شاد نخواهی این دلم شاد مکنور یاد نیایدت ز من یاد مکن
هوش مصنوعی: اگر نمیخواهی شاد باشی، دلم را شاد نکن و اگر به یاد من نیستی، به یاد من هم نباش.
لیکن به وفا بر تو که این خسته دلماز بند غم عشق خود آزاد مکن
هوش مصنوعی: ولی به تو که وفاداری از من میخواهی، نگذار دل خستهام که از غم عشق آزاد شده، دوباره در بند غمهای عشق به اسارت برگردد.