رباعی شمارهٔ ۳۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به رابطه عشق و نزدیکی بین خود و معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که تا زمانی که معشوق به او نرسد و یکی نشود، فاصله و دوری وجود دارد. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در مسیر عشق، ممکن است یکی از آن‌ها گنجینه‌ای ارزشمند باشد.
تا با خودی ارچه همنشینی با منای بس دوری که از تو باشد تا من
هوش مصنوعی: هرچقدر هم که با من همنشینی و نزدیکی، باز هم دوری تو از من بسیار زیاد است.
در من نرسی تا نشوی یکتا مناندر ره عشق یا تو گنجی یا من
هوش مصنوعی: تا زمانی که به من نرسی و یکی نشوی، در مسیر عشق من یا گنجی ارزشمند هستم یا تو.