رباعی شمارهٔ ۳۱۵
هوش مصنوعی: این شعر در مورد دلبستگی و رابطه‌ای پیچیده بین گوینده و یک فرد دیگر است. گوینده از نوسانات احساسات بین دوستی و دشمنی صحبت می‌کند و به تضادهایی که در این رابطه وجود دارد اشاره می‌کند. او از سردرگمی خود درباره‌ی جایگاهش در این رابطه و عشق یا دشمنی با آن شخص ابراز نگرانی می‌کند.
گه بردوزی به دامنم بر دامنگه نگذاری که گردمت پیرامن
هوش مصنوعی: گاهی به دامن من میرسی و گاهی هم نمیگذاری که دامنات را به من نزدیک کنی.
گه دوست همی شماریم گه دشمنتا من کیم از تو ای دریغا تو به من
هوش مصنوعی: هر از گاهی تو را دوست و گاهی دشمن میدانم، اما نمیدانم در حقیقت من چه جایگاهی دارم، ای افسوس، تو چه کسی برای من هستی.