رباعی شمارهٔ ۳۱۶
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از جدایی می‌پردازد. شاعر از دلتنگی و سرگردانی خود در عشق می‌گوید و احساس می‌کند که حتی اگر جانش را بدهد، معشوق هیچ توجهی به او ندارد. او خود را در حال سوختن در غم عشق می‌بیند و می‌کوشد تا بی‌توجهی معشوق را به تصویر بکشد. در کل، این اشعار نمایانگر زجر و فراق عاشق است.
اکنون که ستد هوای تو داد از منگر جان بدهم نیایدت یاد از من
هوش مصنوعی: اکنون که عشق تو مرا شوق و اشتیاق بخشیده، حتی اگر جانم را هم فدای تو کنم، باز هم یاد تو از من دور خواهد بود.
مسکین من مستمند کاندر غم تومی‌سوزم و تو فارغ و آزاد از من
هوش مصنوعی: من بیچارهای هستم که به خاطر غم تو در آتش سوزش میسوزم، در حالیکه تو هیچ اهمیتی به من نمیدهی و بیخبر و آزاد هستی.