رباعی شمارهٔ ۳۱۷
هوش مصنوعی: این بیت شعر به نوعی رابطهٔ پیچیده و متناقض بین دو نفر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که گاهی یار به او ملامت می‌کند و گاهی هم از ترس دشمن از او دور می‌شود. شاعر از طرفی می‌خواهد که اگر یار نیست، او را رها کند و از طرف دیگر به این اشاره می‌کند که یکی از آن‌ها مصلح (و به نوعی منطقی) و دیگری رند (غیرقابل پیش‌بینی و جسور) است و این تفاوت‌ها سبب ایجاد فاصله بین آن‌ها می‌شود.
گه یار شوی تو با ملامت‌گر منگه بگریزی ز بیم خصم از بر من
هوش مصنوعی: گاهی تو با کسی که به تو انتقاد می‌کند، همراه میشوی و گاهی دیگر از ترس دشمن از کنار من فرار میکنی.
بگذار مرا چو نیستی در خور منتو مصلح و من رند نداری سر من
هوش مصنوعی: مرا بیخبر از وجود خود بگذار، تو در جایگاه خود مرشد و من در حال هنجاری هستم که تو بر آن تسلط نداری.