رباعی شمارهٔ ۳۲۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از درد و رنجی که ناشی از نادیده گرفتن احساساتش است، سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که طرف مقابلش به او بی‌اعتنا است و در عین حال، دلش به او وابسته است. اگر طرف مقابل از درون دل او آگاهی داشت، این‌گونه بی‌توجهی نمی‌کرد. شاعر از این وضعیت رنج می‌برد و به نوعی در تلاش است تا احساساتش را به او منتقل کند.
گر کرده بدی تو آزمون دل مندل بسته نداری تو بدون دل من
هوش مصنوعی: اگر تو با بدیهایت دل من را آزمایش کردهای، باید بدان که بدون دل من هیچ چیزی نداری.
گر آگاهی از اندرون دل منزینگونه نکوشی تو به خون دل من
هوش مصنوعی: اگر تو به درون دل من آگاهی پیدا کنی و برای درک احساساتم تلاش کنی، ممکن است از رنج و اندوهی که در دل دارم مطلع شوی.