رباعی شمارهٔ ۳۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عمق عشق و غم خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هرچند به خاطر عشقش همچنان در زمین و در سختی‌ها قرار دارد، اما احساساتش آنقدر قوی هستند که در آسمان‌ها هم احساساتی از غم و دلشکستگی را با خود دارد. در واقع، عشقش را به عنوان بخش اساسی وجودش معرفی می‌کند.
بی تیر غمت پشت کمان دارم مندادم به تو دل ترا چو جان دارم من
هوش مصنوعی: من بدون اینکه دردی را تحمل کنم، احساس غم و اندوه تو را دارم. دل من را به تو سپردهام، زیرا تو برای من به اندازه جانم اهمیت داری.
پیش تو اگر چه بر زمین دارم پایدستی ز غمت بر آسمان دارم من
هوش مصنوعی: اگرچه در حضور تو بر زمین ایستادهام و پایم به زمین است، اما به خاطر غم تو، دلم تا آسمان‌ها پرواز می‌کند.