رباعی شمارهٔ ۳۲۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر بیان میکند که به سرنوشت و عشق خود اختیار ندارد. او نمیتواند از دوستش جدا شود، عقلش نمیگذارد از عشق شانه خالی کند و هیچ چیز نمیتواند او را از مسیر عشق دور کند. در واقع، او به نوعی اسیر عشق و قضا و قدر خود است.
بختی نه که با دوست درآمیزم منعقلی نه که از عشق بپرهیزم من
هوش مصنوعی: خوشبختی من در این است که با دوست باشم و عقل من به من نمیگوید که از عشق فاصله بگیرم.
دستی نه که با قضا درآویزم منپایی نه که از میانه بگریزم من
هوش مصنوعی: من دستم را به سرنوشت نمیزنم و نمیخواهم که از این مسیر فرار کنم.