رباعی شمارهٔ ۳۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساس آزردگی شاعر از بی‌دلی و ستمگری پرداخته شده و به ارتباط او با محبوب اشاره دارد. شاعر ابراز می‌کند که بی‌سببی محبوبش او را آزرده است و این در حالی است که خود او نیز از طبع و شخصیت محبوبش متاثر شده است. او در نهایت امیدوار است که اگر محبوب او را ببخشد، گناهی که نکرده است مورد عفو قرار گیرد.
ای بی سببی همیشه آزردهٔ منو آزردن تو ز طبع تو پردهٔ من
هوش مصنوعی: ای کسی که بدون هیچ دلیلی همیشه مرا ناراحت میکنی و آزار تو ناشی از خوی توست که برایم دردسر شده است.
بر چرخ زند بخت سراپردهٔ منگر عفو کنی گناه ناکردهٔ من
هوش مصنوعی: اگر تو گناهی که نکردهام را ببخشی، بخت من به خوبی در گردش خواهد بود.