رباعی شمارهٔ ۳۴۷
هوش مصنوعی: این اشعار به احساس ناتوانی و وابستگی عمیق به محبوب اشاره دارد. شاعر به این موضوع می‌پردازد که هیچ‌کس نمی‌تواند به تنهایی یا با ارزشی واقعی زندگی کند، چرا که وجود محبوب ضروری و حیاتی است. به عبارتی، زندگی بدون محبوب بی‌معنا و ناقص است.
دل کیست که گوهری فشاند بی تویا تن که بود که ملک راند بی تو
هوش مصنوعی: دل کیست که بدون تو بتواند جواهرات عشق را ابراز کند و یا چه کسی هست که بدون تو بتواند به مقام حقیقی و سلطنت دست یابد؟
حقا که خرد راه نداند بی توجان زهره ندارد که بماند بی تو
هوش مصنوعی: واقعاً که عقل نمی‌تواند راهی پیدا کند و بدون تو، زندگی جرأت ادامه یافتن ندارد.