رباعی شمارهٔ ۳۴۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساس یأس و بی‌قراری خود را بدون وجود معشوق ابراز می‌کند. او مانند آتش، درونش ملتهب و بی‌قرار است و مانند خاک، از خود بی‌خبر است. همچنین، در تلاش است تا در آب قدم بگذارد و از باد بپرسد که چه احساسی دارد، همگی بیانگر فقدان محبت و دلتنگی اوست.
چون آتش تیز بی‌قرارم بی توچون خاک ز خود خبر ندارم بی تو
هوش مصنوعی: من مانند آتش بی‌قرار و طپندهام، و بدون تو مانند خاکی هستم که از خودم هیچ خبری ندارم.
بر آب همی قدم گذارم بی تواز باد بپرس تا چه دارم بی تو
هوش مصنوعی: من بر روی آب قدم میزنم و بدون تو از باد میپرسم که چه چیزی دارم در غیاب تو.