رباعی شمارهٔ ۳۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از زیبایی و لطف سخن گفتن معشوقش می‌گوید. او از دریچه‌ای مشبک به معشوق نگریسته و تحت تأثیر نور چهره‌اش قرار گرفته است. معشوق به‌گونه‌ای توصیف شده که نور چهره‌اش مانند صد ستاره درخشان و دل‌انگیز است که از یک ماه تابیده شده‌اند.
با من ز دریچه‌ای مشبک دلخواهاز لطف سخن گفت و من استاده به راه
هوش مصنوعی: آن شخص با من از دریچه‌ای زیبا و دلپذیر صحبت کرد و من در مسیر ایستاده بودم.
گفتی که ز نور روی آن بت ناگاهصد کوکب سیاره بزاد از یک ماه
هوش مصنوعی: تو گفتی که وقتی آن بت با روئی نورانی نمایان شد، ناگهان صد ستاره از یک ماه به وجود آمدند.