رباعی شمارهٔ ۳۸۲
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از شخص محبوبش سخن می‌گوید و از احساسات خود نسبت به او می‌نویسد. او به این فکر می‌کند که در حالی که محبوبش به او توجه دارد، در پشت سرش نیز ممکن است مشکلات و غم‌های فراوانی وجود داشته باشد. شاعر می‌خواهد در شب‌های تاریک و با نور مهتاب، از غم‌ها و چالش‌هایش با محبوبش صحبت کند.
در پیش خودم همی کنی آنجابیپس در عقبم همی زنی پرتابی
هوش مصنوعی: تو در حضور من به کارهایی مشغولی و در غفلت من، پشت سرم حرکتی میکنی که باعث ضربه زدن به من میشود.
جاوید شبی بیاید و مهتابیتا با تو غم تو گویم از هر بابی
هوش مصنوعی: روزی خواهد آمد که شب زیبایی فرامیرسد و در آن شب، ماه درمیتابد تا من بتوانم از غم‌های تو حرف بزنم و همه چیز را برایت توضیح دهم.