رباعی شمارهٔ ۳۹۶
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از درد فراق و اندوهی که دارد سخن میگوید و خود را به سوزن تشبیه میکند که درون سینهاش میسوزد. او امیدوار است که از این تجربه تلخ درس خوبی بگیرد و روزی مانند سوزن، خود سرنوشتش را در دست گیرد.
گشتم ز غم فراق دیبا دوزیچون سوزن و در سینهٔ سوزن سوزی
هوش مصنوعی: در اثر غم جدایی، مانند دیبا دوزی شغف و اشتیاق دارم؛ زیرا مانند سوزن که در دل خود سوزن داغی دارد، در دل من نیز آتش اشتیاق روشن است.
باشد که مرا به قول نیک آموزیچون سوزن خود به دست گیرد روزی
هوش مصنوعی: امیدوارم به من یاد بدهی که چگونه به خوبیهای گفته شده عمل کنم، مانند اینکه روزی سوزنی در دست بگیرم.