رباعی شمارهٔ ۳۹۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به احساسات عمیق و ناامیدی خود در غیبت محبوب اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر دلش به خاطر دوری محبوب دچار غم شود، آن را بروز نمی‌دهد و به آن دل نخواهد سپرد. همچنین اگر کسی نگاهش کند و به یاد محبوب بیفتد، آن فکر را در سر نمی‌پروراند و نمی‌گذارد که این احساسات در او باقی بماند. در کل، شاعر در تلاش است تا بر احساساتش غلبه کند و آن‌ها را نادیده بگیرد.
در هجر تو گر دلم گراید به خسیدر بر نگذارمش که سازم هوسی
هوش مصنوعی: اگر قلبم به خاطر دوری تو به چیز بیارزشی تمایل پیدا کند، هرگز آن را کنار نمیگذارم، زیرا میخواهم به آن آرزوهای ناپایدار برسم.
ور دیده نگه کند به دیدار کسیدر سر نگذارمش که ماند نفسی
هوش مصنوعی: اگر چشمانم به دیدار کسی بیفتد، دیگر در سرم نمیگذارم که بگذارم نفس و فکرش در دلم بماند.