رباعی شمارهٔ ۴۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر بیان می‌کند که اگر دوست دارد، می‌تواند سرش را بر زمین نهد و آن خاک را با اشک‌هایش تر کند. او به محبوبش می‌گوید که یاد او باعث انجام کارهای نیک در زندگی‌اش می‌شود و اگر بخواهد، می‌تواند جانش را نیز از او بگیرد. این شعر حاکی از عشق عمیق و وابستگی شاعر به محبوبش است.
بر خاک نهم پیش تو سر گر خواهیوان خاک کنم ز دیده تر گر خواهی
هوش مصنوعی: اگر بخواهی، من سرم را بر خاک تو میگذارم و اگر بخواهی، آن خاک را با اشکهایم خیس میکنم.
ای جان چو به یاد تو مرا کار نکوستجان نیز دل انگار و ببر گر خواهی
هوش مصنوعی: ای جان، وقتی به یاد تو هستم، همه چیز برایم خوب است. انگار جان و دل من با تو یکی شده است. اگر بخواهی، میتوانی این حس را برداری و ببر.