رباعی شمارهٔ ۴۱۸
هوش مصنوعی: شاعر به ما یادآوری می‌کند که چه زمانی از غم و اندوه جهان رهایی خواهیم یافت و اینکه تا چه زمانی به دنبال خواسته‌های خود خواهیم بود. او می‌گوید اگر به خواسته‌های واقعی و درونی خود نپردازیم، از مکان‌های مختلف (مثل مسجد و میکده) تنها چیزی جز نان و نیازهای سطحی به دست نخواهیم آورد. به نوعی دعوت به خودشناسی و توجه به خواسته‌های واقعی زندگی است.
تا کی ز غم جهان امانی خواهیتا کی به مراد خود جهانی خواهی
هوش مصنوعی: تا چه زمانی میخواهی از غم و غصههای این دنیا فرار کنی؟ تا چه زمانی آرزو داری که به همه خواستههایت برسی؟
چون درخور خویشتن تمنا نکنیزین مسجد و زان میکده نانی خواهی
هوش مصنوعی: اگر برای خودت چیزی نخواهی و خواستهات را در خودت نیابی، نه از این مسجد چیزی به دست میآوری و نه از آن میکده.