شمارهٔ ۳۸

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ٔ پیری و خاموشی فردی است که در زندگی‌اش مبهوت و سرگردان مانده و از سرگذشت خود ناخرسند است. او عمر خود را بیهوده گذرانده و دیگر از نعمت‌های زندگی راضی است. شاعر به تردید او میان قضا و قدر اشاره می‌کند و می‌گوید که او از عظمت و قدرت خداوند غافل است. همچنین به سرنوشت و روحانی بودن آنگاه که ملکوت از لاهوت جدا می‌شود، اشاره می‌شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که درک عمیق این معانی تنها از آن سنایی است که این حکمت را به خوبی درک کرده و درباره‌اش سخن می‌گوید.