شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زندگی پرجنب و جوش و پرتحرک شاعر می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که نمی‌خواهد در یک مکان ثابت بماند و به مکان‌های مختلف می‌رود. او می‌گوید که برای رسیدن به هفت کشور باید شش پا داشته باشد و به گونه‌ای زندگی کند که خدا به او توفیق بدهد. همچنین تأکید می‌کند که نباید زندگی را به گونه‌ای سپری کرد که دیگران به مرگ او فکر کنند. به طور کلی، شعر به اهمیت تحرک و زندگی فعال اشاره دارد و می‌خواهد از خواننده بخواهد که با دید مثبت و پرانرژی زندگی کند.
به هفت کشور تا شکر پنج و ده گویمنبود خواهم ساکن دو روز در یک جای
هوش مصنوعی: من در هفت کشور سفر کردهام، اما حتی در ازای پنج یا ده واحد شکر، تمایل ندارم که دو روز در یک مکان بمانم.
دو پای دارم چار دگر بباید از آنکبه هفت کشور نتوان رسید بی‌شش پای
هوش مصنوعی: من دو پا دارم و باید چهار پای دیگر داشته باشم، زیرا بدون شش پا نمیتوانم به هفت کشور برسم.
چنان زندگانی کن ای نیک رایاز آن پس که توفیق دادت خدای
هوش مصنوعی: زندگی را به گونه‌ای بگذران که خداوند برایت مقدر کرده است و از آن لحظه که موفق شدی، با تفکر نیکو پیش برو.
که خایند ز اندوهت انگشت دستچو اندر زمینت آید انگشت پای
هوش مصنوعی: وقتی که از اندوه و غم دلتنگی به شدت رنج میکشی، انگار که انگشت دستت به زمین میافتد مانند وقتی که پای تو بر روی زمین قرار میگیرد.
مکن در جهان زندگانی چنانکجهانی به مرگ تو دارند رای
هوش مصنوعی: در زندگی طوری رفتار نکن که گویی برای مرگ تو در این دنیا برنامهریزی شده است.