بخش ۳۵ - حکایت مرغ با گبر
هوش مصنوعی: این متن درباره اهمیت توکل به خدا و عدم وابستگی به مخلوقان است. داستانی از مرغی و گبر (به معنی کافر یا مشرک) روایت می‌کند که به مسلمانی می‌گوید که از او هیچ توقع نداشته باشد، زیرا در نهایت کمک و روزی از خداوند است و انسان باید فقط به او امید داشته باشد. در ادامه اشاره می‌شود که تمام تکیه‌گاه‌ها و مایه‌های امید باید فقط به درگاه خداوند باشد و انسان نبایستی به دنیا و مخلوقات دل ببندد. در نهایت، چاره واقعی در عشق و جستجوی خداوند است و دوری از آن باعث کوری و غفلت می‌شود.
آن بنشنیده‌ای که بی‌نم ابرمرغ روزی بیافت از درِ گبر
هوش مصنوعی: آنچه شنیدهای این است که بدون بارش ابر، پرنده روزی، از درِ زرتشتیان به زمین افتاد.
گبر را گفت پس مسلمانیزین هنرپیشه‌ای سخن دانی
هوش مصنوعی: او به مرد کافر گفت که مسلمان واقعی کسی است که از هنر و دانش سخن می‌گوید.
کز تو این مکرمت بنپذیرندمرغکان گرچه دانه برگیرند
هوش مصنوعی: پرندگان حتی اگر دانهای بردارند، به خاطر لطف و محبت تو آن را خواهند پذیرفت.
گبر گفت ار مرا بنگزیندآخر این رنج من همی بیند
هوش مصنوعی: گبر گفت: اگر آخر مرا بزنند، این درد و رنج من را هم باید ببینند.
زانکه او مکرمست و با احساننکند بخل با کرم یکسان
هوش مصنوعی: چون او پرچمدار بزرگی و نیکی است، نیازی به بخل ندارد، زیرا بخشندگی و احسان با هم تفاوتی ندارند.
دست در باخت در رهش جعفرداد ایزد به جای دستش پر
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره به داستانی است که در آن خداوند برای جعفر، به جای دستانی که از او گرفته شده، پر داده است. این نماد تلاش و قدرت است که فرد با وجود کمبودها و چالشها، میتواند به موفقیت و دستاوردهای بزرگ برسد. در واقع، با اینکه او دست از کار سخت خود را ندارد، همواره میتواند از طریق دیگر منابع و امکانات به پیشرفت ادامه دهد.
دل به فعل و فضول خلق مبنددل در او بند رستی از غم و بند
هوش مصنوعی: دل خود را به کارها و کارهای بیهوده دیگران مشغول نکن، زیرا در دل تو آزادی و رهایی از غم و ناراحتی وجود دارد.
کار تو جز خدای نگشایدبه خدای ار ز خلق هیچ آید
هوش مصنوعی: تنها خداوند است که میتواند به کار آدمی گشایش و رهیابی دهد، و اگر از مخلوقات چیزی برآید، نمیتواند جایگاهی در کارهای بزرگ داشته باشد.
تا توانی جز او به یار مگیرخلق را هیچ در شمار مگیر
هوش مصنوعی: تا جایی که میتوانی، غیر از او را به عنوان دوست نپذیر و هیچکس دیگر را در حساب نیاور.
خلق را هیچ تکیه‌گاه مسازجز به درگاه او پناه مساز
هوش مصنوعی: به دیگران هیچگاه تکیه نکن و به جز درگاه خدا به هیچکس پناه نبر.
کین همه تکیه جایها هوس استتکیه‌گه رحمت خدای بس است
هوش مصنوعی: تمامی این تکیه‌گاه‌ها و نقاط ایستایی که به آنها دل بستهایم در واقع تنها آرزوهایی هستند. اما محل واقعی اطمینان و آرامش، رحمت خداوند است و این کافی است.
تا بقای شماست نان شماستاِلف آلای او و جان شماست
هوش مصنوعی: تا زمانی که شما وجود دارید، نان شما وابسته به اوست و ادامه زندگی شما به او بستگی دارد.
هردو را در جهان عشق و طلبپارسی باب‌دان و تازی اَب
هوش مصنوعی: هر دو عشق و خواسته در جهان وجود دارند؛ یکی به زبان پارسی و دیگری به زبان عربی.
چون نداری خبر ز راه نیازدر حجابی بسان مغز پیاز
هوش مصنوعی: وقتی که از راه نیاز آگاهم نیستی، در حجاب و پوششی قرار داری که مانند مغز پیاز است.
تا جدایی ز نور موسی توروز کوری چو مرغ عیسی تو
هوش مصنوعی: تا زمانی که از نور موسی جدا هستی، مانند روزی کور هستی، و تو همچون پرندهای هستی که عیسی را نداشت.
اول از بهر عشق دل جویشسر قدم کن چو کلک و می جویش
هوش مصنوعی: ابتدا برای عشق، دل را جستجو کن و با نخستین گام قدم بردار، مثل درختی که از آب سرچشمه میگیرد.
تا بدانجا رسی بچست درستکه بدانی که می نباید جست
هوش مصنوعی: تا جایی به سعادت و درستی برسی که بفهمی چه چیزی را باید دنبال کنی و چه چیزی را نه.