بخش ۵۶ - من اَمَنَ بطاعته فقد خَسَر خُسراناً مبینا
هوش مصنوعی: در این متن، روبه‌ای به روبه دیگر می‌گوید که با عقل و دانش خود، باید کاری چابک انجام دهد و پیامی به سگان برساند. اما روبه پاسخ می‌دهد که انجام این کار به مراتب بیشتر از دردسرش نیاز به خطر دارد و اگر جانش به خطر بیفتد، هیچ سودی در آن نیست. او سپس به خداوند طلب ایمنی می‌کند و می‌گوید که گاهی ایمنی به معنای گناه است و در نهایت هر دو به بدنامی می‌رسند.
روبهی پیر روبهی را گفتکای تو با عقل و رای و دانش جفت
هوش مصنوعی: یک روباه پیر به روباه جوانی گفت: "ای تو که با فکر و دانش خود میتوانی خوب تصمیم بگیری،"
چابکی کن دو صد درم بستاننامهٔ ما بدین سگان برسان
هوش مصنوعی: هر چه سریعتر، دویست درم را بگیر و نامه ما را به این سگها برسان.
گفت اجرت فزون ز دردسر استلیک کاری عظیم با خطر است
هوش مصنوعی: گفتی که پاداش بیشتر از مشکلات است، اما انجام این کار بزرگ با خطرهایی همراه است.
زین زیان چونکه جان من فرسوددرمت آنگهم چه دارد سود
هوش مصنوعی: از آنجا که جان من از این زیان خسته و پژمرده شده است، در آن لحظه دیگر چه سودی دارد؟
ایمنی از قضایت ای اللههست نزدیک عقل عین گناه
هوش مصنوعی: ای ایزد، ایمنی از سرنوشت تو به عقل نزدیک است و خودِ عقل، گناه را درک می‌کند.
ایمنی کرد هر دو را بدنامآن عزازیل و آن دگر بلعام
هوش مصنوعی: هر دو نفر را از خطر دور نگه داشت، یکی عزازیل و دیگری بلعام، که به دلیل اعمالشان مشهور و بدنام شدند.