بخش ۳۵ - ذکر اظهار حال آن سرای فی یوم‌القیامة فلا انساب بینهم یومئذ ولایتسائلون
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع روز قیامت و حسابرسی از اعمال انسان‌ها می‌پردازد. می‌گوید روزی که به حقیقت می‌رسیم، هیچ کس شفیع کسی نخواهد بود و هر کس باید پاسخگوی اعمال خود باشد. انسان، هر چه که برمی‌انگیزد و به دست می‌آورد، خود باید عاقبت آن را به دوش بکشد. در نهایت، در برابر آتش محاسبه اعمال، فرد باید به حقایق وجود خود پی ببرد و از خود بپرسد چقدر در زندگی‌اش درست عمل کرده است.
روز دین دستِ دست رس نبودنسب کس شفیع کس نبود
هوش مصنوعی: در روز قیامت هیچ کس نمیتواند به دیگری کمک کند و نسبتها و پیوندها در آن روز بیاثر خواهند بود.
نقد تو چون ترا برانگیزدهمه در گردن تو آویزد
هوش مصنوعی: وقتی تو در برابر انتقادها واکنش نشان دهی، همه مسئولیتها و مشکلها بر دوش تو خواهد افتاد.
بوته خود گویدت چو پالودیکه زری یا مس زراندودی
هوش مصنوعی: گیاه خود به تو می‌گوید که آیا تو زرین هستی یا مانند مسی که ظاهری شبیه طلا دارد، اما در حقیقت طلا نیستی.
گر بدی آتشت بپالایدور بدی صافی از تو آساید
هوش مصنوعی: اگر بدی تو را بسوزاند، یا اگر بدی دیگران از تو فاصله بگیرد، این نشاندهندهٔ تأثیر عمل توست.
چون رسیدی به آتش موعودخود بگوید که چندنی یا عود
هوش مصنوعی: زمانی که به آتش مورد نظر خود برسی، از تو میپرسد که چقدر از خودت یا از عود درونیات باقی مانده است.