غزل شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج انسانی است که از جفا و بدی‌های روزگار رنج می‌برد. شاعر از احساسات عمیق و تلخی صحبت می‌کند که بر اثر ناامیدی و عشق ناکام ایجاد شده است. او به ناکامی‌ها و مشکلات زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که در دنیای آفرینش، جایی برای آرامش وجود ندارد. همچنین اشاره می‌کند که مشکلات و دردها کم و بیش رازی نیستند که بتوان پنهان کرد. در نهایت، شاعر به امید خود اشاره می‌کند و با وجود همه سختی‌ها، هنوز به آینده و بهبود از طریق عشق و امید چشم دوخته است.
زان رخنه ها که تن را از ناوک جفا شددر دشت استخوانم دام ره بلا شد
هوش مصنوعی: به دلیل جفاهایی که به من شده و زخمهایی که بر تنم وارد آمده، در دشت استخوانهایم، دامی از رنج و بلا برای خودم ایجاد کردهام.
تا دیده توقع از روزگار بستمدر چشمم از غباری بنشست توتیا شد
هوش مصنوعی: زمانی که دیگر از روزگار و مشکلاتش توقعی نداشتم، نگرانیها و غمها از چشمانم پاک شد و دنیا را با نگاهی جدید و زیبا مشاهده کردم.
یکباره عشق کس را زیر و زبر نسازددستم بسر همانست پایم اگر ز جا شد
هوش مصنوعی: عشق نمیتواند زندگی کسی را به کلی دگرگون کند، دست من همان جایی است که هست و اگر هم پایم از جایی دیگر برود، تأثیری در عشق نخواهد داشت.
بر خاطر شکسته بارست مومیائیآسود از کشاکش دردیکه بیدوا شد
هوش مصنوعی: در ذهن آسیبدیده، یاد و خاطره وجود دارد، مانند مومیایی که از درد و زحمت رنجی ندارد و آرامش یافته است.
عریانی جنون را نتوان لباس پوشیدپنهان نمی توان کرد رازی که برملا شد
هوش مصنوعی: دیوانگی را نمیتوان به پوششی تبدیل کرد؛ اگر رازی فاش شود، نمیتوان آن را پنهان کرد.
در باغ آفرینش آسایشی نمانده استناسازگاری گل بدتر ز خار پا شد
هوش مصنوعی: در دنیای خلقت، آرامشی باقی نمانده و بدتر از وجود خار، ناسازگاری گل را به وجود آورده است.
در کوی میفروشان در یوزه که گردیمهر کاسه گدائی جام جهان نما شد
هوش مصنوعی: در محلهی میفروشان هر کجا برویم، و هر چه گدایی کنیم، همگی به تماشای جهانی زیبا و شگفتانگیز میپردازیم.
تا دل طپیده اشکم بنیاد شوره کردهزنجیر می خروشد دیوانه چون ز جا شد
هوش مصنوعی: دل پر از شور و شوق، اشکهایم به مانند بنیاد خاکی ریخته و زنجیر وجودم به نغمهای دیوانهوار میلرزد، زیرا که تغییر و تحول ناگهانی به سراغم آمده است.
دارد کلیم امید از تیره روزی خویشتا چشم نیم مستش با سرمه آشنا شد
هوش مصنوعی: کلیم، با وجود تاریکی و سختیهایی که در زندگیاش دارد، امیدوار است. او احساس می‌کند که چشمانش در حالت خوابآلودگی، به زیبایی چشمهایی با خط چشم آشنا شدهاند.