شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از مستی و نشئگی است که شاعر به آن اشاره می‌کند. او از حالتی می‌گوید که همچنان در مستی باده‌ای به نام «الست» باقی‌مانده است و حتی در جایگاه‌های مذهبی مانند صومعه، با وجود سجاده و قرآن، همچنان به رنج و می‌پرستی مشغول است. این شعر نشان‌دهنده تقابل میان دنیای روحانی و دنیای مادی است.
ما مست ز بادهٔ الستیم هنوزوز عهده الست باز مستیم هنوز
هوش مصنوعی: ما هنوز تحت تاثیر نوشیدنی جهان پیش از خلق هستیم و همچنان از مسئولیتها و وعدههای آن زمان غافل و سرمستیم.
در صومعه با سجاده و مصحف و ورددردی کش و رند و می پرستیم هنوز
هوش مصنوعی: در خانقاه، با فرش نماز و قرآن و ذکر، هنوز هم درد میکشیم و سرمست شرابیم.