شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند بار احساسات و افکار او را به خوبی درک کند و سخنانش به گونه‌ای است که خود او نیز از معانی آن آگاه است. در واقع، او می‌داند که زبانش توانایی انتقال دقیق احساساتش را ندارد و این موضوع باعث می‌شود که سخنش همچنان معما باقی بماند.
هر دل نکشد بار بیان سخنمهر جان نچشد ذوق ز جان سخنم
هوش مصنوعی: هر کسی نمی‌تواند احساسات و افکار من را به خوبی درک کند و هیچ کسی از لذتی که در کلمات من وجود دارد، بهرهمند نمیشود.
زین گونه معما که زبان سخن استهم من دانم که ترجمان سخنم
هوش مصنوعی: من هم به این معما آگاهی دارم که زبان به خوبی بیان کننده افکار و احساسات من است.