شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و خود را به پروانه‌ای تشبیه می‌کند که به شمع (رخسار معشوق) نزدیک شده است. او بیان می‌کند که دلش تنها غم عشق معشوق را دارد و خود را بیگانه‌ای در این عشق می‌داند. همچنین، زنجیر موهای معشوق را نماد آزادی‌اش می‌داند که بر گردن اوست و بر گردن خود، دیوانگی و عشق را می‌بیند.
شمع است رخ خوب تو پروانه منمدل خویش غمان تست بیگانه منم
هوش مصنوعی: تو همچون شمعی هستی و زیباییات باعث روشنی در دل من میشود و من مانند پروانه‌ای هستم که دور تو میچرخد. دل من پر از اندوه توست و من به نوعی بخشی از غم تو هستم، در حالی که خودم احساس تنهایی میکنم.
زنجیر سر زلف که بر گردن تستبر گردن بنده نه که دیوانه منم
هوش مصنوعی: زنجیر مویی که به گردن تو آویخته است، بر گردن من بنده نیست، چرا که من دیوانهوار عاشق تو هستم.