شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که باده‌ای خوش و ناب به او بدهد، زیرا او و دیگران در حال مستی و خراب شدن هستند. شاعر می‌گوید که هیچ‌کس در میان آنها نیست که از این حال رهایی یابد و همه در مسیر تباهی قرار دارند. در نهایت، او از ساقی می‌خواهد که نعره‌ای بزند تا خواسته‌اش را به جامعه‌ی خراب آنها برساند.
ای ساقی خوش بادهٔ ناب اندر دهمستان شده ایم هین شراب اندر ده
هوش مصنوعی: ای ساقی، ای شخصی که شراب ناب مینوشانی، ما در اینجا مستان و شاداب شدهایم، بنابراین شراب را به ما برسان.
کس نیست ز ما که نه خراب است و یبابآواز بدین ده خراب اندر ده.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس از ما وجود ندارد که خراب و ویران نباشد، صدای بدی در این روستا به اندازهای فراموششده و ویران است.