شمارهٔ ۲۸

هوش مصنوعی: این شعر به مفاهیم ناپایداری و غفلت انسان در زندگی اشاره دارد. شاعر از این می‌گوید که انسان به دنیا تکیه کرده و از فریب‌کاری‌ها و نیرنگ‌های آن بی‌خبر است. او به یادآوری می‌کند که هر آنچه را که به دست آورده، به‌صورت امانت است و دائمی نیست. همچنین، تا زمانی که فرد از حقیقت و دانش آگاهی نیابد، وارد غم و جهل خواهد ماند و توانایی‌های واقعی خود را نخواهد شناخت. در نهایت، شاعر ما را به تلاش برای درک و از بین بردن جهل دعوت می‌کند.