شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و احساسات عمیق عاشقانه شاعر را بیان می‌کند. شاعر به بهار و زیبایی گل‌ها و لاله‌ها اشاره می‌کند و از حسادت آنها به زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او همچنین به درد و رنج عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی بدون عشق و درد، بی‌مزه است. شاعر از شب‌نشینی‌اش با دوستانش در کوی معشوق یاد می‌کند و حسرت و فریادهای خود را به تصویر می‌کشد. در پایان، او به عشق و ارادتش به معشوق اشاره دارد و می‌گوید اگر چیزی از عشق برساند، باید از طرف او باشد.
ای در بهار حسن تو گل‌ها و لاله‌هاوی لاله را ز رشک تو پرخون پیاله‌ها
هوش مصنوعی: تو در بهار زیبایی، همچون گل‌ها و لاله‌ها درخشان و باعظمتی. لاله‌ها به خاطر زیبایی تو حسودی میکنند و به همین دلیل، پیاله‌ها از عشق و اشتیاق پر از خون شدهاند.
بی‌چاشنی درد تو هست آب زندگیزهری که دهر می‌دهدم در نواله‌ها
هوش مصنوعی: بدون چاشنی عاطفهات، زندگی، خالی و بیمعناست، مانند زهرهایی که روزگار در لقمۀ ما میگذارد.
شب با سگان کوی تو گفتیم درد خویشفریادهای ما نشنیدی و ناله‌ها
هوش مصنوعی: در شب، زمانی که در کوچههای تو بودیم، از درد و رنج خود با سگان صحبت کردیم، اما تو ندیدی و نشنیدی که چه فریادها و نالههایی داریم.
پر شد صحیفه دلم از داغ شاهدانیک‌یک چو نام‌های کسان بر قباله‌ها
هوش مصنوعی: دل من از یاد و خاطرههای دردناک افرادی که محبوب بودند، پر شده است؛ بهگونهای که مانند نامهایی که بر روی قبرها نوشته میشود، در صفحهٔ دل من نقش بستهاند.
حرفی اگر ز نامه شاهی فتد قبولاز عشق بر رسول تو خواند رساله‌ها
هوش مصنوعی: اگر نام‌های از سوی پادشاه به عشق بیفتد، پیامهای عشق را برندهات خواهد خواند.