شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: شاعر از گذر عمرش و عشق بی‌پایانش سخن می‌گوید و احساس تنهایی و ناکامی را در جستجوی یاری و عشق بیان می‌کند. او به دلش توصیه می‌کند که از درد و نیاز خود بکاهد، زیرا در این دنیا، یاری یافت نمی‌شود. او همچنین به زیبایی ظاهری و فتنه‌گری می‌پردازد که دلها را به دام می‌اندازد و از عدم خوشی و سرخوشی در زندگی‌اش سخن می‌گوید. شاعر در نهایت به تنهایی و بی‌کسی خود اشاره می‌کند و اینکه در میان یارانش کسی را نیافته که در غم او شریک باشد.
عمر بگذشت و دلم جز عاشقی کاری نیافتچشم یاری داشت از یاران ولی یاری نیافت
هوش مصنوعی: زمان زیادی گذشت و من جز عشق ورزیدن کار دیگری نتوانستم انجام دهم. چشم انتظار یارانم بودم، اما هیچکدام به کمکم نیامدند.
ای دل از کویش ببر سرمایه درد و نیازکین متاع کاسد اینجا هیچ بازاری نیافت
هوش مصنوعی: ای دل، از مسیر او با خود درد و نیازت را ببر، چون اینجا هیچ جایی برای خرید و فروش آنچه میخواهی وجود ندارد.
تا صبا زلفش برای صید دلها باز کردآن کمند فتنه را چون من گرفتاری نیافت
هوش مصنوعی: وقتی باد صبحگاهی زلفهای او را در هم ریخت و آن دام جذابیتش را به نمایش گذاشت، من که گرفتار بودم، نتوانستم از چنگال آن فتنه رهایی پیدا کنم.
سالها دل چون صبا طوف ریاض دهر کرددر فضای او گلی گر یافت، بی خاری نیافت
هوش مصنوعی: سالها دل مانند نسیمی در باغهای دنیا پرسه زد و اگر گلی هم پیدا کرد، بدون درد و سختی نبود.
شاهی از یاران خود با کنج تنهایی بساختزانکه با هر کس غم دل گفت غمخواری نیافت
هوش مصنوعی: شاهی از دوستانش به خاطر تنهایی و کنارهگیری، دوری گزید؛ زیرا هر زمان که دلش را با دیگران در میان میگذاشت، در واقع کسی را پیدا نمیکرد که واقعاً همدل و غمخوار او باشد.