شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق عمیق و پایداری اشاره دارد. شاعر از کسی صحبت می‌کند که به شدت شیفته محبوب خود شده و هیچ‌گاه از عشق و یاد او دور نشده است. دل عاشق با وجود همه مشکلات و جدایی‌ها همچنان به عشق خود وفادار است. شاعر همچنین به تصویرسازی زیبایی از عشق و دلتنگی اشاره می‌کند و به آتش احساسات و ناله‌های عاشقانه اشاره دارد که هرگز خاموش نمی‌شود. در کل، شعر درباره استقامت و سوز و گداز عشق است.
کسی که عاشق روی تو شد بباغ نرفتهوای کوی تواش هرگز از دماغ نرفت
هوش مصنوعی: کسی که به عشق چهره تو افتاده، هرگز دلش هوای باغ و باغبانی را نمیکند و همیشه به یاد کوی توست.
دلی که با تو به غوغای عاشقی خو کردز کوی تفرقه در گوشه فراغ نرفت
هوش مصنوعی: دل عاشق که با عشق تو آشنا شد و در شادیهای عشق غرق گشت، هرگز به وادی جدایی و فاصله نیفتاد.
چو لاله دلق می آلود را زنم آتشکز آب دیده بشستم بسی و داغ نرفت
هوش مصنوعی: من مانند لالهای هستم که در لباس غم آغشته شدهام، آتشی به جانم میزنم که با اشکهایم شستشو دادهام، اما هنوز اثر سوختگی بر جای مانده است.
دلا بسوز، چو سودای زلف او داریکسی بخانه تاریک بی چراغ نرفت
هوش مصنوعی: ای دل، بسوز! چون شوق موهای او در دلت است، هیچکس به خانهای تاریک و بیچراغ وارد نمی‌شود.
نرفت ناله شاهی به گفتگوی رقیبغزلسرایی بلبل به بانگ زاغ نرفت
هوش مصنوعی: ناله‌های شاهانه در گفتوگو با رقیب، نقش و صدای بلبل نمیتواند به پای صدای زاغ برسد.