شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق دلتنگی و عشق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که جانش بدون یاد معشوقش به یاد کسی نیست و دلش دیگر قادر به تحمل غم فراق نیست. او به اجبار خود را به دوری از معشوق عادت می‌دهد و اگر بخواهد از غم او جان بگیرد، دیگر به عشق ورزیدن تمایل نخواهد داشت. دل شاعر که از درد محبت فرار کرده، دیگر به سوی معشوق باز نخواهد گشت. شاعر از فاصله یار خود نگران است و می‌داند که کسی مانند او نمی‌تواند شاهی را از دیار خود براند. این ابیاتی عمیقاً به تنهایی، عشق و آسیب‌پذیری اشاره دارد.
جان به یاد تو یاد کس نکنددل ز غم خوردن تو بس نکند
هوش مصنوعی: جانم در یاد تو است و هیچکس دیگری را به یاد نمیآورم. دل من هم به خاطر غم تو دیگر تنگ نمیشود.
به فراق تو خو کنم ناچاربختم ار با تو همنفس نکند
هوش مصنوعی: من مجبورم به دوری تو عادت کنم، هرچند اگر قسمتم این باشد که با تو همصحبت نشوم.
اگر این بار جان برم ز غمتدگرم عاشقی هوس نکند
هوش مصنوعی: اگر این بار از عشق تو جانم برود، دیگر هرگز به یاد عشق نمیافتم.
دل که بگریخت زان شکنجه زلفتا عدم روی باز پس نکند
هوش مصنوعی: وقتی دل از عذاب زلفی فرار کند، دیگر به دنیا برنمیگردد.
یار ما تند می‌رود، چه کنمگر نگاهی ز پیش و پس نکند
هوش مصنوعی: دوست ما بسیار شتابان و بیتاب است، چه کنم اگر نگاهی به جلو و عقب نیندازد؟
راندی از کوی خویش، شاهی راآنچه کردی تو هیچکس نکند
هوش مصنوعی: تو از خانهات خارج شدی و کاری انجام دادی که هیچکس دیگری نمی‌تواند آن را تکرار کند.