شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و تاثیر عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد. در ابتدا شاعر می‌گوید که مانند بتان، دلبر در دل دیگران نفوذ می‌کند و نشانی از خود بر سینه دوستان می‌گذارد. سپس به این نکته اشاره می‌کند که خاک راهی که معشوق عبور می‌کند، به راحتی به مردم نمی‌رسد، چرا که زیبایی او مانند توتیا، خواب را از چشم‌ها می‌گیرد. شاعر اشاره می‌کند که هر بار که به چشمان معشوق نگاه می‌کند، غم و درد بر دلش می‌نشیند. همچنین، مژگان معشوق را تشبیه کرده به تیغی که به جان عاشق می‌زند. در نهایت، به محفل غم اشاره دارد که در آن زیبایی و لطف معشوق بر دل‌ها اثر می‌گذارد و شادی می‌آفریند.
پیکان غمزه را چو بتان آب می‌دهنداول نشان به سینه احباب می‌دهند
هوش مصنوعی: چشمان زیبا و جلب توجه آنها به مانند پیکانی است که با ناز و نازککاری به سمت دل عاشقان پرتاب میشود و در ابتدا، این زیبایی و جذابیت خود را بر سینه دوستان و محبوبان نشان میدهد.
خاک رهش به مردم آسوده کی رسدکاین توتیا به دیده بی‌خواب می‌دهند
هوش مصنوعی: خاک پای او (محبوب) به مردم آرامش نمیدهد، چرا که این دست خوشآمد داشتن به خواب نمینشیند.
سیلی میان هر مژه ما را ز روی تستصد خار را ز بهر گلی آب می‌دهند
هوش مصنوعی: هر بار که چشم ما به صورت تو میافتد، انگار که هزاران درد و مشکل را به جان میخریم، زیرا تنها برای یک گل خوشبختی، این همه سختی و رنج را به جان میخریم.
مژگان تو که یاری آن چشم می‌کنندتیغی کشیده در کف قصاب می‌دهند
هوش مصنوعی: مژگان تو مانند ابزاری است که به چشم کمک می‌کند و مانند تیغی است که در دست قصاب قرار می‌گیرد.
شاهی به مجلس غم از آن می‌رود ز دستکش ساقیان دیده می ناب می‌دهند
هوش مصنوعی: سلطانی به مجلس غم میآید و به خاطر غم دلش، ساقیان مشغول سروان کردن شراب هستند و چشم او روی شراب ناب است.