شمارهٔ ۷۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و تاثیر آن بر دل و جان انسان‌هاست. شاعر به توصیف افرادی می‌پردازد که با نگاه خود، دل‌ها را می‌گشایند و به احساسات عمیق می‌انجامند. او می‌گوید که اگر در جایی در بسته باشد، ناامیدی جایز نیست و باید به دنبال در جدیدی بود. همچنین اشاره می‌کند که زیبایی باید مورد توجه قرار گیرد و به رمز و رازهای آن پرداخته شود، زیرا زیبایی همواره در دسترس است و می‌تواند دل‌ها را فتح کند. در کل، شعر به امید و عشق و اهمیت زیبایی در زندگی آدمیان تأکید می‌کند.
خوبرویان چو خدنگ نظری بگشایندبسر هر مژه خون از جگری بگشایند
هوش مصنوعی: زیبایانی که با یک نگاه خود، قلبها را میشکافند و باعث درد و رنج میشوند، قدرتی دارند که می‌تواند عواطف را به شدت تحت تاثیر قرار دهد.
پرده دار حرم از دردکشان فارغ و ماچشم بنهاده که از غیب دری بگشایند
هوش مصنوعی: کسی که مسئولیت مراقبت از حرم را دارد، از مشکلات و آلام دیگران بیخبر است و ما به امید این هستیم که درب جدیدی از عالم غیب برایمان باز شود.
نا امیدی بر ارباب طریقت کفر استگر دری بسته شد ای دل، دگری بگشایند
هوش مصنوعی: ناامیدی در مسیر رسیدن به حقیقت و راه الهی نادرست است. اگر در یک در بستهای مواجه شدی، بدان که در دیگری برایت باز خواهد شد.
گر نه از نسخه حسنت ورقی میطلبنددفتر گل ز چه رو هر سحری بگشایند؟
هوش مصنوعی: اگر از زیباییات نشانهای نمیطلبند، پس چرا هر صبح، گلها را می‌گشایند؟
شاهی اندیشه آن زلف مکن بیش، که آننیست رازی که به هر بی‌خبری بگشایند
هوش مصنوعی: زیاد دربارهی زلف زیبای او فکر نکن، زیرا این یک راز است که به هر کسی نمیتوان گفت.