شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره غم و عشق است. شاعر از درد و رنجی صحبت می‌کند که ناشی از جدایی معشوقش است و می‌گوید که همین احساس کافی است که دلش داغدار باشد. او همچنین به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و به نقاشی که صورت او را به تصویر می‌کشد، اشاره دارد. در نهایت، شاعر به سرخوشی و لذت در کنار گل و شادمانی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که غم از دست دادن معشوق، بار سنگینی بر دل اوست.
غم روی تو دارد دل، همین بسنخواهد کرد از فکر چنین بس
هوش مصنوعی: دل به خاطر دیدن روی تو غمگین است و همین کافیست که از فکر و اندیشههای دیگر دور شود.
دل و جان و خرد بردی و اکنونسری مانده است ما را بر زمین بس
هوش مصنوعی: تو عشق و عقل و روح ما را گرفتی و اکنون ما را تنها و سردرگم بر زمین رها کردهای.
اگر بیند ترا با زلف پرچینکند صورتگری نقاش چین بس
هوش مصنوعی: اگر کسی تو را ببیند که با موهای مجعد و پیچیدهات جلوهگری میکنی، هنر فرنگیفروشی به نظر میرسد.
سگ کوی خودم خواندی، عفااللهاگر من آدمی باشم، همین بس
هوش مصنوعی: من را به عنوان یک سگ در کوی خودت خطاب کردی، اگر من انسانی باشم، همین کافی است.
دلی کز دولت وصل است مغرورچو هجرانش بلایی در کمین بس
هوش مصنوعی: دل افرادی که از نعمت وصل و دوستی برخوردارند، به راحتی فریب میخورد و زمانی که دوری و جدایی به سراغشان میآید، آن فاصله میتواند بلای بزرگی برایشان باشد.
برای جیب گل، از گرد راهشصبا را شمه‌ای در آستین بس
هوش مصنوعی: برای جیب گل، نسیم صبحگاهی را به آرامی در آستین خود نگهدار.
تو با گل جام گیر و شاد بنشینکه شاهی را غم آن نازنین بس
هوش مصنوعی: با گل جامی به دست بگیر و خوش باش، چون غم آن نازنین برای شاهی کافی است.